Stopa płaska

• koślawe ustawienie kości piętowej
• obniżenie łuku podłużnego stopy (płaskostopie podłużne)
• ból: początkowo w okolicy kostki przyśrodkowej, a w zaawansowanych przypadkach poniżej kostki bocznej
• brak możliwości stania na palcach chorej kończyny

• niewydolność ścięgna mięśnia piszczelowego tylnego (w przebiegu przewlekłego stanu zapalnego) – najczęstsza przyczyna
• koalicja skokowo-piętowa (czyli nie rozdzielenie się kości skokowej i kości piętowej w wieku dziecięcym w naturalnym procesie rozdziału)
• urazy

Polega na zastosowaniu wkładek korekcyjnych lub obuwia ortopedycznego korygującego deformację. Ten sposób leczenia nie prowadzi do trwałego wyleczenia schorzenia, a jedynie przynosi ulgę pacjentowi poprzez bierne skorygowanie wady. Jest zarezerwowany dla chorych we wczesnym stadium choroby, gdy zmiany ograniczone są tylko do ścięgna mięśnia piszczelowego tylnego i nie doszło jeszcze do utrwalenia deformacji. Leczenie zachowawcze może być również pomocne w przypadku bardzo schorowanych pacjentów, u których choroby współistniejące lub zły stan ogólny nie pozwalają na leczenie operacyjne.

Jest to leczenie, które ma za zadanie skorygowanie deformacji, a tym samym uwolnienie pacjenta od dolegliwości bólowych. W zależności od zaawansowania choroby stosuje się różne techniki operacyjne takie jak:

transfer ścięgna mięśnia piszczelowego tylnego (lub inne techniki naprawcze ścięgna) w połączeniu z osteotomią kości piętowej korygującej jej koślawość
różnego rodzaju artrodezy: czyli usztywnienia stawów tyłostopia (artrodeza podskokowa, artrodeza skokowo-łódkowa, artrodeza piętowa-sześcienna, potrójna artrodeza stępu, artrodeza klinowo-śródstopna itd.)

Po zabiegach korygujących stopę płasko-koślawą konieczne jest unieruchomienie w opatrunku gipsowym poniżej kolana i poruszanie się w asekuracji kul łokciowych (możliwe jest zastosowanie lekkiego gipsu żywicznego) . Z czasem opatrunek gipsowy zastępowany jest specjalnym rodzajem ortezy (orteza stopowo-goleniowa). Bardzo ważnym etapem leczenia jest rehabilitacja pooperacyjna, zgodnie z precyzyjnie nakreślonym w Klinice indywidualnym programem rehabilitacji.

W chirurgii stopy dużym wyzwaniem było i jest nadal zapewnienie pacjentowi bez bólowego przebiegu operacji jak i zminimalizowanie bólu w okresie pooperacyjnym. 

Nowoczesna anestezjologia stara się aby tam gdzie to tylko możliwe wykorzystywać techniki znieczulenia regionalnego- od blokad centralnych takich jak znieczulenie podpajęczynówkowe i zewnątrzoponowe w powszechniej opinii znane jako znieczulenia dolędzwiowe, po blokady nerwów obwodowych na różnych poziomach wykonywane pod kontrolą ultrasonografu szczególnie w przypadku operowania jednej stopy. 

Możliwość zastosowania danego typu znieczulenia zależy głównie od rozległości operacji i ewentualnych towarzyszących schorzeń . 

W przypadku operacji stopy płaskiej, ze względu na wielkość zabiegu preferowanym typem znieczulenia, jest znieczulenie podpajęczynówkowe. Łączy się je z tzw. blokadami obwodowymi stosowanymi w okresie pooperacyjnym, dla zapewnienia maksymalnego komfortu pacjentowi.